10 oktober

Een bijzondere dag?! 
Nou ja, het is de 283ste dag van het jaar, nog 82 dagen te gaan en het jaar is al weer voorbij.
Verder geen bijzonderheden? Toch wel, kijk maar eens:
680     -     Slag bij Karbala tussen soennieten en sjiieten.
1659   -     Abel Tasman (56), Nederlands ontdekkingsreiziger overleden
1817   -     Christophorus Buys Ballot, Nederlands meteoroloog, wis- en
                   natuurkundige geboren
1913   -     Het Panamakanaal wordt geopend
1921   -     Hoogste maximumtemperatuur in oktobermaand: 26,7 C
1964   -     Opening van de Olympische Zomerspelen in Tokio, Japan
1986   -     Een aardbeving in San Salvador doodt 500 mensen
2008   -     Martti Ahtisaari, voormalig president van Finland en VN-diplomaat,
                   wint de Nobelprijs voor de vrede
2009   -     REÜNIE VAN OUD MEMPHIS-LEDEN

Ja, voor een aantal mensen een heel bijzondere dag waar ze met de nodige spanning al enige tijd naar hadden uitgekeken. Wie we zouden ontmoeten was wel bekend, want de organisatie had een deelnemerslijst rondgestuurd. Maar toch, zou ik na 40 tot 45 jaar Reinder nog terug kennen, hoe zou het Henny na al die jaren gaan, wat is er geworden van ……….   Nou, zo zijn er natuurlijk nog veel meer vragen te bedenken.

Zo rond een uur of drie verschenen de eerste (on-)bekende gezichten en begon het feest der herkenning. Eerst nog wat schuchtertjes, maar al vlot was het ijs gebroken en werd het een echte feest der herkenning. De ene omhelzing na de andere, veel gepraat, veel gelach, kortom een reuze gezellige stemming die tegen vieren werd onderbroken voor een kort toespraakje van Wim die vertelde hoe een en ander tot stand was gekomen en een aantal mensen verontschuldigde die wel hadden willen komen maar helaas om gegronde redenen hadden moeten afzeggen. Jammer, maar het was niet anders.

Het (estafette-) stokje werd vervolgens overgenomen door Harry. Hij nodigde ons allen uit voor een alternatief circuitje in teamverband. Tijdens het ringwerpen, kogelstoten/rollen/werpen, het discusrollen en het ballon stuk gooien met een speer, werden alle pijntjes en stramheden in de leden vergeten; iedereen deed mee en genoot er van. Het oude fanatisme vierde bij velen weer hoogtij. Naast het aanmoedigen van je teamgenoten was er ook ruim tijd om nog eens bij te kletsen. Sluitstuk van dit sportieve gebeuren was de groepsfoto.

Intussen was een cateringsbedrijf al druk in de weer in de partytent. Er werd een uitgebreid buffet ingericht en al vlot roken we het smeulende houtskool waarop het vlees van de barbecue voor ons werd gebakken. Het werd na hard sporten dan ook vlot smikkelen en smullen.

Voor we het wisten was het zeven uur. In de aankondiging aangegeven als de tijd waarop we het festijn zouden beëindigen. Nou, vergeet het maar. Vijf kwartier later verlieten uiteindelijk de laatsten het TION-clubgebouw.

Afscheid nemen bleek voor velen toch wat moeilijker dan gedacht. Een vaak gehoorde kreet daarbij was: het was geweldig, hadden we eigenlijk veel eerder moeten doen, en naar ik hoop tot een volgende keer!!!

Een woord van dank moeten we uit laten gaan naar AC TION. Toen we informeerden of we voor deze reünie gebruik mochten maken van hun clubhuis was het enige struikelblok de afwezige agenda zodat er niet ter plekke kon worden nagekeken of de door ons gewenste datum nog vrij was. Het antwoord kwam vrij vlot: het TION-bestuur stelde ons het clubgebouw belangeloos ter beschikking. Een pracht geste die dan ook hoog gewaardeerd werd door allen.

10 oktober 2009: toch een heel bijzondere dag die nog heel lang zal blijven voortleven in de gedachten van de deelnemers.

Wim Scholten